SAKIEWKI I SAKIEWECZKI W XIX w.

Sakiewki na monety były używane zarówno przez mężczyzn jak i kobiety. Kobiece sakiewki miały zwykle niewielkie rozmiary i mogły zmieścić zaledwie kilka monet na drobne wydatki. Popularne były zwłaszcza sakiewki pończochowe. Warto zwrócić uwagę też na sakiewki zapinane na dwie metalowe pałeczki przewlekane przez pierścień – tak trudno było je otworzyć, że zyskały nazwę „en diable”.

UCZUCIA ZAKLĘTE W TOREBKACH

Od końca XVIII w. w mentalności ówczesnych ludzi coraz silniej do głosu dochodził sentymentalizm, który swe apogeum osiągnął w dobie biedermeieru. Jego wyrazem były własnoręcznie wykonywane prezenty, ofiarowywane „ku pamięci” ukochanemu mężowi, ojcu czy drogiej przyjaciółce. Wśród nich znaczący procent stanowiły sakiewki, torebki i portfele. Siłę swego uczucia autorka prezentu podkreślała używając do haftu własnych włosów. Niektóre torebki nawiązywały do współczesnych wydarzeń, zwłaszcza do powstań narodowowyzwoleńczych.

CHATELAINES

W XVIII w. damy potrzebne drobiazgi przechowywały w dwojaki sposób – albo w dużych kieszeniach schowanych pod wierzchnią suknią albo przymocowane do châtelaines – niewielkich klamerek z łańcuszkami, do których można było doczepić flakonik perfum, naparstek, notesik, sakieweczkę, itp. Przedmioty te w sferze symboliki odnosiły się zarówno do walorów kobiety jako pani domu (przybory do robótek, klucze), jak i podkreślały jej niewieści wdzięk (flakonik perfum, lusterko). Châtelaines powróciły w połowie XIX w., wraz z fascynacją modą XVIII wieku i narodzinami krynoliny. Modne stały się też niewielkie torebki przypinane do paska lub zawieszane na szyi.

TOREBKI PODRÓŻNE

Rozwój kolei żelaznej sprawił, że coraz bardziej niezależne kobiety chętnie podróżowały. Miało to ogromne znaczenie dla historii torebek. Kobieta musiała zabrać ze sobą wiele przedmiotów niezbędnych w długiej podróży. Torebki stały się większe i pojemniejsze. Coraz częściej wykonywano je też ze skóry. Podróżująca dama mogła mieć przy sobie jednocześnie niewielką torebeczkę przewieszoną przez ramię i nieco większą torbę o charakterystycznym trapezoidalnym kształcie. Bardzo wygodną formę stanowił niewielki sztywny kuferek z licznymi przegródkami na podręczne przybory toaletowe. W torebce tamtych czasów niezbędne były też portmonetki na drobne pieniądze. Często jako pamiątkę z podróży przywożono właśnie zdobione medalionami z pejzażami dalekich krajów i widokami znanych miast torebki.

MUFKI CZYLI ZARĘKAWKI

Już w XVIII w. mufki były popularnym akcesorium mody. Używano ich też jak torebek – w zarękawku z łatwością przechowywano niewielkie przedmioty. Najbardziej niezwykłe mufki modne były na przełomie XVIII i XIX w. – wielkie, futrzane, sięgały niemal do ziemi. Nosili je tak mężczyźni, jak i kobiety. W drugiej połowie XIX stulecia koronkowe, zwiewne mufeczki wkroczyły na sale balowe. Coraz częściej mufki zaopatrywano w różnego rodzaju użyteczne kieszenie. Zarękawki modne były jeszcze w dwudziestoleciu międzywojennym, aby później powrócić dopiero u progu XXI stulecia, jako zabawne, intensywnie różowe lub niebieskie futrzane kreacje noszone przez nastolatki.